Gölcük - Poyrazköy Hattı
gönderen erdal yazıcıoğlu | kategori genel | tarih 20.03.2011 10:03:25
Ben , 7 numaralı POYRAZKÖY , 120 numaralı BALYOZ davası sanığı ve tutuklusu Deniz Kurmay Albay Ali TÜRKŞEN’in, beyninin ve ruhunun her hücresiyle ona inanan eşi Sevim TÜRKŞEN. Son yıllarda ortalıkta uçuşan imzasız iftira e-maillerinin prim yapmasıyla birlikte hayatları allak bullak edilmiş, benimle aynı çaresizlik hislerini, acıları, sıkıntıları yaşayan, buna rağmen kuyruğu dik tutmaya çalışan onlarca asker eşinden sadece birisiyim. Her birimizin, ERGENEKON, POYRAZKÖY, BALYOZ, KAFES v.b. adları farklı olsa da, içeriği ve amacı aynı olan, planlanmış bu süreci nasıl yaşadığımıza dair farklı hikayelerimiz var. Ben bugün bu yazı ile, benim hikayemin sadece bir bölümünü sizinle paylaşmak istiyorum.
2009 yılının Nisan ayında, bir sabah televizyonda POYRAZKÖY kazılarına ilişkin gördüğüm haberle başladı her şey. Ve durdurulamaz azgın bir canavar gibi, bir çığ gibi, seri bir katil gibi, bulaşıcı bir hastalık gibi adına her ne derseniz deyin, hiç kimsenin durdurmaya istekli olmadığı bir şekilde de büyüyerek devam etti. 2 kez aranan evimin en mahrem yerlerinde, ruhumun çekmeceleri hoyratça karıştırılırken hissettiğim çaresizlik hissini sizlere ifade edebilmem mümkün değil. O gün orada ‘’Bu hissi en son ne zaman hissetmiştim?’’ diye düşündüğümde ise, hafızam beni tam 10 yıl öncesine, 1999 GÖLCÜK depreminde ki kötü anılara götürmüştü. 17 Ağustos 1999 tarihinde bir çok yakınım, akrabam ancak en önemlisi annem enkazın altında kalmıştı. Hiç bir şey yapamadan gece gündüz enkazın yanında çaresizlik içerisinde iş makinelerının gelmesini beklerken, ortalık ölümün kokusundan geçilmezken, aklımda sürekli tekrarladığım soru şuydu: Devlet nerede acaba? Kişisel çabalarımızla 5. gün annemin cansız bedenine ulaştığımızda ise enkazlarda yakınlarının ölüsünü bulamayan bir çok insandan daha şanslı olduğumu düşünmüştüm. Annemi, babamın yanına defnettiğimizde ise inanılmaz bir rahatlama duygusu yaşamıştım. Ne tuhaftı ölümüzü bulduk ve gömebildik diye sevinmek. Sevindiğim aslında yaşadığım çaresizlik hissinin son bulma haliydi sanırım. İyi yönetilemeyen ülke vatandaşlarının sık sık yaşamak zorunda bırakıldığı çaresizlik ve bunu bir nebze olsun telafi etmek için ‘Beterin beteri var.’ düşüncesinin insanı ulaştırdığı şükretme hissi.
Depremden tam 10 yıl sonra bu çaresizlik hissinin POYRAZKÖY’de beni yakaladığı durum ise yine bir çeşit deprem sayılırdı. Bu sefer fiziken ölüm olmamakla birlikte, ruhumuz, hayatımız, geleceğimiz, hayallerimiz, onurumuz enkazın altında kalmıştı. Sebep; POYRAZKÖY’de ki kazılarmış efendim… (Bu noktada sizinle bir detayı da paylaşmak isterim. Biz eşimle POYRAZKÖY’deki deniz fenerinin bahçesinde evlendik. Deniz fenerlerine olan büyük sevgim ve ilgim sebebiyle böyle bir karar almıştık.) Haksızlık, hukuksuzluk kol gezerken, ekranlarda, gazetelerde, bilir bilmez, kulaktan dolma, çakma belge ve bilgilerle onurumuz çiğneniyorken aklımda sürekli tekrarladığım soru yine aynıydı: Devlet nerede acaba?
GÖLCÜK ve POYRAZKÖY hayatıma imza atan iki yer.
GÖLCÜK, doğduğum, büyüdüğüm, depreminde annemi kaybettiğim, donanmasında çıkan, gerçek ve hukuki olduğu tartışılır belgeler sonucu eşimi HASDAL’a uğurladığım yer.
POYRAZKÖY, evlendiğim , hayatımın en mutlu gününü yaşadığım ancak yıllar sonra yapılan kazılarla hayatımıza hoyratça kazma vurulan yer.
İronik değil mi?
Benim hayatım GÖLCÜK - POYRAZKÖY hattında tam iki kez karartıldı. Karartıldı diyorum çünkü o korkunç depremin sonuçlarından da, son yıllarda yürütülen soruşturma kapsamında yapılan haksızlık ve hukuksuzluklardan da Türkiye Cumhuriyeti’ni kötü yönetenleri sorumlu tutuyorum. Her iki olayda da, tüm kurumlarıyla devletimin sınıfta kaldığını düşünüyorum.
Ben yüksek lisans sahibi ve uzun yıllar Türkiye’nin sayılı firmalarından birinde yöneticilik yapmış, defalarca ve çeşitli sebeplerle yurtdışında bulunmuş, yaşamış, farkındalığı ve sosyal bilinci son derece yüksek bir birey ve iyi bir vatandaşım. Vergilerimi hep zamanında ödedim. Her seçimde gittim oyumu kullandım. Bir kere bile kırmızı ışıkta geçmedim. Rüşvet vermedim. Kuyruklarda hep sıramı bekledim. Ambulansların arkasına takılmadım. İyi bir vatandaş ve birey olmak için ne gerekiyorsa yaptım. Peki bu kadar kötü yönetilmeyi hak edecek ne yapmış olabilirim? Ben vatandaş olarak devletime karşı görevlerimi yerine getirirken, devletim bana karşı görevlerini neden yerine getirme konusunda aynı hassasiyeti gösteremedi acaba? Koskoca devlet, bir küçücük ben kadar neden olamadı, olamıyor?
Hayatımda beddua etmiş birisi değilim. Bu sefer de etmeyeceğim çünkü söyleyeceğim şey benim için artık beddua değil, 24 saat dilime pelesenk olmuş olan duadır. Ben , 7 numaralı POYRAZKÖY , 120 numaralı BALYOZ davası sanığı ve tutuklusu Deniz Kurmay Albay Ali TÜRKŞEN’in, beyninin ve ruhunun her hücresiyle ona inanan eşi Sevim TÜRKŞEN olarak, benimle aynı kaderi paylaşan eşler, aileler ve çocuklar adına ve Allah’a olan derin inacımla diyorum ki ;
Bizlere yaşatılan bu çirkinlikte kimlerin parmağı varsa, bir şeyler bildiği halde susan varsa, olana bitene göz yumuyorsa, bu olaylardan nemalanıyorsa, yapabileceği bir şeyler varken köşesinde oturup olanı biteni seyrediyorsa umarım hayatlarının bir yerlerinde bunun hesabını önce ve en önemlisi kendi VİCDAN’ larına, sonra bizlere ve nihayetinde Türk toplumuna fazlasıyla verirler.
Kalın sağlıcakla,
Sevim TÜRKŞEN
18.12.2011 22:12:49
keser dönecek, sap dönecek, gün gelecek hesap dönecek. ama olan kıymetli, dürüst ve onurlu insanlara ve onların ailelerine oluyor. ilahi adalete ve bu yapılan tezgahın cezasını çekeceklerine inanıyorum. sabır diliyorum.